Toplumsal huzur, barış, güven ve hoşgörünün başlıca temel taşlarından birisi, ekonominin sağlıklı ve istikrarlı olmasıdır.

Çevre ülkelere bakalım ekonomik kriz yaşayan ülkelerin toplumsal olaylarla, terörle, eylemlerle başı dertte. En yakın örnek Yunanistan.

Üstelik AB üyesi. Önceki dönemler başta fert başına milli gelir olmak üzere, her türlü ekonomik verisi bizden iyi olan bir ülkeydi. Önce siyasi istikrarsızlık, güvensizlik, basiretsiz ve yeteneksiz hükümetler kriz üstüne kriz yaşattılar. Trilyon Euroluk borç batağına saplattılar Yunanistanı.

Türkiye’nin ekonomik tablosu dostlarımızın, düşmanlarımızın, gözlerini kamaştırıyor. İlgililerin beyanları ortada. İstatistiki rakamlarda başarıyı gösteriyor.

Gazetelerin ekonomik sayfaları bize göre dikkatle olunmalıdır. Genelde gerçek ekonomik verileri yansıtan sayfalar ekonominin adeta nabzını tutuyor.

Haber: Hayat Holding’in sahib olduğu Kastamonu Entegre, 5 yıl içinde 700 milyon Euro yatırımla biri Türkiye’de, 5’i yurt dışında olmak üzere 6 fabrika daha kuracak.

Genel müdürleri açıklıyor “2012’de ciromuz bir milyar doları geçecek. Mobilyada 2011’de 9 milyar dolar büyüklüğe ulaştık. İhrcat 1.7 milyar dolar. Sektör 300 bin kişiyi istihdam ediyor. Gelişmelerle rakamların kısa sürede 3 katına artabileceğini söyliyebiliriz.”

Haber: Uluslar arası ünlü yatırım ve finans kurumunun açıklaması: “Körfezde son 10 yılda 30 milyar dolar yatırım çeken Türkiye, cazib projeleriyle 3-5 yıl içinde körfezden, yeniden 30 milyar dolarlık yatırımı garantilemiş görünüyor.

Ülkemizin, petrol benzeri yeni zenginlik kaynakları bulma şansı yok değil. Ama beklemeye tahammülümüz de yok.

Ekonominin en küçük güç kaynağı ihraçtır. Bunu iyi öğrendik. Çok başarılı biçimde uyguluyoruzda. 2011’in 135 milyar dolara dayanan rakamıda gelişmenin şahitliğini yapıyor.

3-4 sente muhtaç, tüm ihracatı 1980’li yıllarda 2.5-3 milyar dolar olan Türkiye’den, geldiğimiz nokta gerçekten gurur verici. Ekonomide öncelik ihracat seferberliğinin hızla devam etmesi gerektiğini gösteriyor.

Doğru yolu bulalım kardaş

Dost, arkadaş, sağ olsun ararlar, hatır alırlar. Hatırları hoş olsun. Hatır alanı çok olsun, temennimiz budur.

Zaman zaman dertleşiriz. Bazende halleşiriz zaten ilkokuldan, liseden hatta üniversiteden hayatta kaç arkadaşınız kaldı ki!

Gepe genç aniden, hasta olup gidenler, kaza ile gidenler.

İyi yaşayanda yolcu
Kötü yaşayanda yolcu
Kim kalmış ki hancı
Ayrılık yüreğimizde sancı
*****
Gidenlere selâm olsun
Kalanlara helâl olsun

Bir arkadaşım var ki; Vaktiyle yaptığı hatalardan, kırdığı kâlplerden üzgün vede yorgun.

-Bilsem yaşadıklarını, gideceğim ayaklarına, helâllik dileyeceğim. Helâlleşeceğim.

Borcun varmı diyorum. Parayla ilgisi yok, üzdüğüm insanlar oldu diyor.

-Benim ki manevi borç, bu borcun altında eziliyorum. Helâlleşmek, ihtimalide olmadığına göre yapılacak iş Allahtan bol bol mağfiret dilemek.

“Allah affedicidir, affı sever.”

Yeter ki, sen tevbe et. Yolunda bulun.

Arkadaş bakıyorum. İbadetine devam ediyor. Az çok sadakasını veriyor. Bol bol Allah’a yakarıyor.

-Üzülme, sen bu halinle Allah’ın lûtfuna, keremine ihsanına kavuşursun diye teselli ediyorum.

Huzurlu olarak yanımdan ayrılıyor.

Bir arkadaşım var. Ona güler, buna güler. Hay hay ile vay vay ile bu günlere gelmiş. Ekmek elden su gölden yaşamış. Dünya umurunda değil. Ha ha ha hi hi hi vaktini geçirmiş.

Geçenlerde hastalanmış duymadım. Haberim olsa ziyaretine giderdim.

Anlatıyor.

- Hastalandım. Baktım pisi pisine ölüp gideceğim. Ortalığı birbirine kattım. Benimle ilgilenmelerin sağladım, ayağa kalktım!

Yalnız, diyor. Bugüne kadar cenazeye gitmezdim. Bundan sonra gideceğim. Belli ki camiyi cenazelerde görecek.

Ben kimseninkine gitmezsem, benim cenazemede kimse gelmez görüşünde. Tabutumu hamallar taşır telâşına düşmüş.

Hani azrail geliyorum geliyorum demişte birden geliverince şaşırmış. Bu da o misâl

Allah kâlpkapısını açsın diyelim. Belki bu vesile ile bir uyanma hasıl olurda, allah yoluna girer.

Bizden doğru yolu kendisine tavsiye etmek başka ne yapabilir. Can çıkmayınca huy çıkmaz derler ya!

Büyük alim Kara Şems diyor ki;

Kapına geldi asiler
Şefaat Ya Resulullah
Suçunu bildi kasiler (duygusuzlar)
Şefaat Ya Resulullah
*****
Ne ettimse, benettim.
Yanıldım nefse zulmettim.
Henüz suçumu bilip geldim
Şefaat Ya Resulullah
*****
Ne ilmim var, ne amelim
Perişan cümle ahvalim
Vesveseyle dolu kâlbim
Şefaat Ya Resulullah

Yolda yürürken hiç dikkat eder miyiz etrafımıza. Yolda yürürken nelerin önünden geçtiğimizi,nelerin önümüzden geçtiğini fark eder miyiz. Yola çıktığımızda nelerden fedakarlık ettiğimizi görebiliyor muyuz. Yolda yürürken acaba “bir canlıya zarar verebilirim ” tedirginliği yaşıyor muyuz. Yaşıyor isek bizde küçük varlıkların da yaşam hakkını koruyor,onlarında bir “mahluk” olduğunu biliyoruz demektir. İnsanı zamanımızda bize savaşlar çıkaran,barışa yanaşmayan,kendisinden güçsüzü ezen,vicdansız bir varlıkmış gibi lanse etmeye çalıştılar hep. Ve geldiğimiz noktada toplum karşılıksız bir yardım gördüğünde şaşırabiliyor,birisi el uzattığında bu melek mi diyebiliyor ve hayretliğini gizleyemiyor. İnsanlara “zamanımızda böyle insanlarda mı vardı!” dedirtmek ilk bakışta bir meziyet gibi görünse de,aslında büyük bir utançtır. Biz insanız,elbette ki yapmamız gereken davranış budur bizden. Ama ne yazık ki asırlardır dünya büyük buhranlar geçirdiği için böyle el uzatmaları,yardımseverlikleri mucize gibi algılıyoruz. Sanki gerçekleşmesi mümkün olmayan bir şeyin gerçekleşip rüya gördüğümüzü sanıyoruz. İnanın büyük bir utanç bu bizler için.

Acaba niye böyle oldu diye kafa yoralım biraz. Bizi kültürümüzden uzaklaştıran neler oldu,atalarımız sadaka taşları yapacak kadar nazik ve kibar insanlar iken yolda tükürmeyi,bağıra bağıra konuşmayı kendisine utanç saymayan bir toplum haline nasıl geldik. Bu örnekleri ne yazık ki çoğaltabilmek mümkün ama burada bu şekliyle bırakmak daha iyi. Hassas yaşama adına güzel bir menkıbeyi sizinle paylaşmak isterim ki bir yerlerde unuttuğumuz öz kültürümüzle yeniden şekillenebilme fırsatımız olsun,bir karıncanın insanı nasıl titrettiğine şahit olalım:

Hz. Ali bir gün yolda ivediyle giderken bir karıncayı incitti.. Karınca, elini ayağını oynatarak çırpınmaktaydı.
Ali, karıncanın aczini görünce üzüldü. Öyle bir aslan, bir karıncanın halinden perişan bir hale düştü. Ve, karıncanın kendine gelip yürümesi için bir hayli ağladı, birçok çareye başvurdu. Fakat nafile…
0 gece rüyasında Efendimiz Muhammed Mustafa’yı (s.a.v) gördü. Efendimiz (s.a.v) ona dedi ki:
“Yâ Ali! Yolda acele etme! iki gündür bir karınca yüzünden gökler yasa boğuldu. Buna da sen sebep oldun. Yoldaki karıncayı incittin. Öyle bir karıncayı incittin ki hakikatten haberdardı. İşi gücü, Allah’ı zikretmekti.”
Ali’nin vücudu titremeye başladı. Allah’ın aslanı, bir karınca yüzünden tuzağa düşmüştü. Sonunda Hz. Peygamber dedi ki:

“Merak etme! Allah indinde şefaatçin, yine o karınca olacaktır. ‘Yâ rabbi! Haydar bu işi kasten yapmadı. Bana bir düşmanlık ettiyse bile şimdi düşmanlık zamanı değil’ diyecektir.”

Siyaset demokrasinin temelini oluşturan güç. Bir ülkede siyaset ne kadar sağlıklı yapıda hayat bulursa, o ülkede değişim, gelişim, demokratikleşme var, toplum daha çok huzura, güvene, barışa ve refaha doğru hızlı gelişme gösteriyor demektir.
Geçtiğimiz hafta bir bardak suda fırtınalar kopartıldı. TBMM üzücü sahnelere şahit oldu. Sonuçda MİT Kanunu yasalaştı. Cumhurbaşkanının onaylamasıyla da yürürlüğe girdi.
MİT Yasası Yargı, Polis, MİT sürtüşmelerine hükümetin müdahale etme gereğini duyması üzerine gündeme gelmişti. Özel Mahkemenin yetkili savcısı, iddialara göre MİT’le ilgili soruşturmayı biraz da sorumsuzca başlatmıştı.
MİT görev alanı, sorumlulukları riskli bölgeleri içine alıyor. Gizlilik, güvenlik ve istihbarat tanımlarını taşıyan MİT görevlilerinin tanımları, elbette devletin diğer güvenlik birimlerinden ayrıcalık taşıyan özellikleri de beraberinde getiriyor.
MİT adına görev yaptı, yasa dışına çıktı, gel buraya hesab verle gelinilen nokta, üzücüydü. Hükümet haklı bir dirençle yeni yasayla yetkisini netleştirerek, ilgilileri uyarmış oldu.
Sağduyu sahibi büyük çoğunluk Yasa’yı olumlu, yerinde, yapılması gereken düzenleme kabul etti.
Muhalefet’in “Başbakan çete kuracak. Faili meçhul cinayetler işletecek. Ülkede tetik çekenin sırtı sıvazlanacak, demokrasi çiğneniyor” beyanlarının pek yankı uyandırmadığını düşünüyoruz.
Devletin, risk alarak adına görev yapan sorumlu kişiye sahib çıkması, devletten beklenilen ve istenilen bir davranıştır.
Muhalefet’in eleştirileri bir noktada adının gereğidir. Bizim şanssızlığımız devletin, milletin bekası, birliğimizi, dirliğimizi koruma amaçlı düzenlemelerde bile, muhalefetin ölçüyü kaçıran davranış ve beyanları sergilemesidir.
Demokrasiyi özümüze sindirme, AB standartlarına eriştirme yolu, muhalefetin hoş olmasa da görev anlayışını saygıyla karşılamamızı gerektiriyor. MİT yasasının hayırlı olmasını diliyoruz.